Η αναθεώρηση της ολικής αρθροπλαστικής είναι πολύπλοκη και απαιτητική χειρουργική επέμβαση που διορθώνει αποτυχημένη αρθροπλαστική με αντικατάστασή της με νέα υλικά.

Η ολική αρθροπλαστική του γόνατος είναι ένα από τα κορυφαία σύγχρονα ιατρικά επιτεύγματα. Η επιβίωσή της στις περισσότερες περιπτώσεις καλύπτει ολόκληρη τη διάρκεια ζωής των χειρουργημένων. Εν τούτοις σε ένα αρχικά μικρό ποσοστό (1-2% στη δεκαετία) που με την πάροδο των ετών αυξάνεται (μέχρι 10%) απαιτείται επανεγχείριση. Αυτό συμβαίνει επειδή προϊόντα φθοράς που παράγονται από τα παλαιά υλικά, διαβρώνουν το οστούν. Έτσι χάνεται η αρχική στερέωση και η τεχνητή άρθρωση χαλαρώνει. Η απόφαση για αναθεώρηση είναι αποτέλεσμα συνεκτίμησης των συμπτωμάτων (πόνος, χωλότητα, αστάθεια) και του διαχρονικού ρυθμού επιδείνωσης αλλά και της ηλικίας και της γενικής κατάστασης υγείας. Ο σχεδιασμός της εγχείρισης συνίσταται στη λεπτομερή ενημέρωση του ασθενούς για το πρόβλημα που έχει προκύψει, τον τρόπο διόρθωσης, την κατανόηση των δυσκολιών και την ανάγκη για συνεργασία. Ο απεικονιστικός έλεγχος (ακτινογραφίες κλπ) εξειδικεύει το πρόβλημα και προϊδεάζει για την ποιότητα του οστού, τα ελλείμματα και τον τρόπο στερέωσης. Απαιτείται μέριμνα για κατάλληλη υποδομή, ύπαρξη απαραίτητων εργαλείων και εμφυτευμάτων που θα χρειαστούν. Απαιτείται επίσης άριστη οργάνωση της χειρουργικής ομάδας (έμπειροι, κατάλληλοι και συνεννοήσιμοι συνεργάτες). Είναι κατεξοχήν επέμβαση μακράς εμπειρίας και βαθιάς γνώσης για την διεγχειρητική ευελιξία και την επιλογή της απλούστερης αλλά και αποτελεσματικότερης λύσης. Η αναισθησία είναι συνήθως επισκληρίδιος ή ραχιαία συνδυαζόμενη με ελαφρά μέθη. Λαμβάνεται πρόνοια για περιορισμό της αιμορραγίας. Η γενική νάρκωση προτιμάται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Η εγχείριση για αναθεώρηση έχει διακριτά στάδια:

Η εγχειρητική τομή είναι συνήθως μεγάλη που τις περισσότερες φορές εκτείνεται πέραν της αρχικής. Μικρές και ανεπαρκής προσπελάσεις συνδέονται ενίοτε με σοβαρές εγχειρητικές επιπλοκές. Η αφαίρεση παλαιών υλικών είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη φάση, για να αποφευχθούν μεγαλύτερες οστικές βλάβες από αυτές που έχει σωρεύσει η χρόνια διαδικασία της χαλάρωσης. Ακολουθεί η επισήμανση των οστικών ελλειμμάτων που συνήθως είναι μεγαλύτερα από αυτά που έχουν εντοπιστεί στις προεγχειρητικές ακτινογραφίες. Τα οστικά ελλείμματα ταξινομούνται σύμφωνα με την ανατομική εντόπιση και την ποσότητα της οστικής απώλειας και καθορίζουν το είδος των νέων υλικών που μπορούν να πετύχουν άριστη σταθεροποίηση, αποκατάσταση της φυσιολογικής ανατομικής και μηχανικής της άρθρωσης και μακροβιότητα της επέμβασης.

Η Μετεγχειρητική πορεία είναι απολύτως εξατομικευμένη. Σχεδόν πάντοτε η έγερση και η κινητοποίηση είναι άμεση. Δηλαδή τις πρώτες 12-24 ώρες και γίνεται πάντοτε με τις οδηγίες και την επίβλεψη φυσικοθεραπευτών. Η παραμονή στο Νοσοκομείο είναι η ελάχιστη δυνατή, δηλαδή 2-3 μέρες, που είναι απαραίτητες για τη σταθεροποίηση κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων.

Η αναθεώρηση σήμερα είναι επιτυχής επέμβαση εφόσον τηρούνται αυστηρές προδιαγραφές που αφορούν στον/στην ασθενή, στην εξειδίκευση και μεγάλη εμπειρία της χειρουργικής ομάδος και στην αξιοπιστία των νέων υλικών. Δε παύει να είναι μία μεγάλη και εξαιρετικά απαιτητική επέμβαση. Για την ανάσχεση της ανάγκης αυτής της επέμβασης πρέπει εκτός των άλλων να δοθεί έμφαση τόσο στη βελτιστοποίηση των υλικών της αρχικής αρθροπλαστικής όσο και κυρίως στη χειρουργική τεχνική της αρχικής επέμβασης.

Σχετικά άρθρα

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΟΛΙΚΗΣ ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΡΘΡΩΣΕΩΝ (ΙΣΧΙΟΥ-ΓΟΝΑΤΟΣ) Ιατρική Ανάγκη -Χειρουργική Πρόκληση Θ. Παπαπολυχρονίου, Α. Λιλικάκης, Α….